تکنیک جوشکاری لیزری فرآیندی است که برای اتصال فلزات یا ترموپلاستیک ها با استفاده از پرتو لیزر برای تشکیل جوش استفاده می شود. به عنوان منبع گرمای متمرکز، در مواد نازک، جوش لیزری می‌تواند با سرعت جوشکاری بالا انجام شود. این تکنیک در مواد ضخیم‌تر می‌تواند جوش‌های باریک و عمیق بین قطعات لبه‌های مربعی(square-edged) ایجاد کند.

در اين مبحث نگاهی داريم به مزایا و معایب فناوری جوش لیزری و مقایسه آن با تکنیک‌های جوشکاری سنتی. به هر حال، تکنیک‌های جوشکاری کلاسیک هنوز رایج‌ترین روش‌ها هستند و احتمالاً مواردی هستند که جوش لیزری در برابر آن‌ها قرار می‌گیرد.

از بسیاری جهات، جوش لیزری تقریباً با هر کاربرد جوشکاری استاندارد و قدیمی مطابقت دارد. جوشکاری لیزری به ویژه در صنایع تولیدی سنگین یا با حجم بالا مفید است. در اينجا به صنايعي مي پردازيم که بیشترین بهره را از سرعت و دقت بیشتر فناوری جوش لیزری می برند.

به زبان ساده، جوشکاری لیزری فرآیندی است که در آن از لیزر برای ذوب مواد روی سطح قطعه کار استفاده می‌شود و به آن اجازه می‌دهد تا به قطعه کار دیگر ساخته شده از همان ماده متصل شود.

جوشکاری لیزری یک فرآیند بدون تماس است که به قطعات فلزی اجازه می دهد تا به طور عمده با استفاده از پرتو لیزر مونتاژ شوند. این نوع جوش برای کاربردهایی که به سرعت بالا نیاز دارند و برای جوشکاری نازک با حرارت کم مناسب است. سرعت این فرآیند و همچنین توانایی کنترل کیفیت جوشکاری در حین کار و سطح بالای اتوماسیون آن، جوشکاری لیزری را به روشی پرکاربرد در بسیاری از بخش‌های صنعتی مانند صنعت پزشکی، الکترونیک، ابزارسازی و بخش خودرو  و ... تبدیل کرده است.